Σκέψη, συναίσθημα και η βιολογία του σώματος όταν αρχίζεις να ζεις σαν να έχεις ήδη πετύχει
Υπάρχει ένα «ευχαριστώ» που λέμε όταν κάτι όμορφο έχει ήδη συμβεί.
Και υπάρχει κι ένα διαφορετικό «ευχαριστώ».
Το ευχαριστώ πριν δούμε το αποτέλεσμα.
Πριν έρθει η επιτυχία.
Πριν πραγματοποιηθεί ο στόχος.
Πριν δούμε την αλλαγή που περιμένουμε.
Είναι η στιγμή που σταματάμε για λίγο να λέμε:
«Θα είμαι ευτυχισμένη όταν…»
και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε:
«Πώς θα ένιωθα αν αυτό που επιθυμώ ήταν ήδη μέρος της ζωής μου;»
Αυτό δεν σημαίνει ότι προσποιούμαστε πως κάτι έχει συμβεί ενώ δεν έχει συμβεί.
Σημαίνει ότι χρησιμοποιούμε συνειδητά τη σκέψη, τη φαντασία και το συναίσθημά μας για να γνωρίσουμε από τώρα την εσωτερική κατάσταση που συνδέουμε με αυτό που θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Πρώτα η σκέψη.
Κλείσε για λίγο τα μάτια.
Φαντάσου έναν στόχο σου να έχει πραγματοποιηθεί.
Όχι τη στιγμή που προσπαθείς να τον πετύχεις.
Τη στιγμή μετά.
Έγινε.
Πώς είναι η ζωή σου;
Πού βρίσκεσαι;
Πώς είναι ένα συνηθισμένο πρωινό σου;
Πώς μιλάς;
Πώς περπατάς;
Τι σκέφτεσαι για τον εαυτό σου;
Όταν δημιουργούμε νοητικά μια εμπειρία, μπορούμε να προκαλέσουμε πραγματικές συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις. Η νοητική απεικόνιση χρησιμοποιείται άλλωστε σε πεδία όπως ο αθλητισμός και η ψυχολογία ως εργαλείο προετοιμασίας και εξάσκησης.
Η σκέψη λοιπόν μπορεί να γίνει μια πρόβα για τον τρόπο που θέλουμε να υπάρχουμε.
Μετά έρχεται το συναίσθημα
Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο σημαντικά σημεία.
Δεν αρκεί μόνο να πεις:
«Θέλω να πετύχω.»
Ρώτησε: Τι πιστεύω ότι θα νιώσω όταν πετύχω;
Χαρά;
Ασφάλεια;
Ελευθερία;
Αυτοπεποίθηση;
Ηρεμία;
Ευγνωμοσύνη;
Αφθονία;
Γιατί πολλές φορές δεν κυνηγάμε μόνο έναν στόχο.
Κυνηγάμε το συναίσθημα που πιστεύουμε ότι θα μας δώσει ο στόχος.
Κι εδώ μπορείς να αλλάξεις τη σειρά.
Αντί να περιμένεις αποκλειστικά το εξωτερικό αποτέλεσμα για να σου επιτρέψεις να νιώσεις διαφορετικά, μπορείς να αρχίσεις να καλλιεργείς αυτό το συναίσθημα από σήμερα.
Και τι συμβαίνει στο σώμα;
Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας δεν υπάρχουν αποκομμένα από το σώμα.
Όταν αντιλαμβανόμαστε απειλή ή έντονο στρες, ενεργοποιούνται συστήματα του οργανισμού που μας προετοιμάζουν να αντιδράσουμε: μπορεί να αλλάξει ο καρδιακός ρυθμός, η αναπνοή, η μυϊκή ένταση και η έκκριση ορμονών του στρες.
Αντίστοιχα, όταν νιώθουμε ασφάλεια και ηρεμία, το σώμα μπορεί να κινηθεί προς μια πιο χαλαρή κατάσταση.
Γι’ αυτό παρατήρησε τον εαυτό σου όταν σκέφτεσαι:
«Δεν θα τα καταφέρω.»
Πώς αναπνέεις;
Πού υπάρχει ένταση στο σώμα σου;
Και τώρα σκέψου:
«Τα κατάφερα. Είμαι εκεί. Ευχαριστώ.»
Τι αλλάζει;
Ίσως χαλαρώσουν οι ώμοι σου.
Ίσως η αναπνοή γίνει πιο ήρεμη.
Ίσως χαμογελάσεις.
Ίσως αλλάξει η στάση του σώματός σου.
Το εξωτερικό γεγονός δεν έχει ακόμη συμβεί.
Όμως η εσωτερική σου εμπειρία μπορεί ήδη να αρχίσει να αλλάζει.
Η βιολογία της επιτυχίας πριν από την επιτυχία:
Φαντάσου δύο διαφορετικές εκδοχές σου.
Η πρώτη σκέφτεται καθημερινά:
«Κι αν αποτύχω;»
«Δεν είμαι έτοιμη.»
«Δεν μπορώ.»
«Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ.»
Η δεύτερη σκέφτεται:
«Προχωράω.»
«Μπορώ να το δημιουργήσω.»
«Μαθαίνω.»
«Εμπιστεύομαι περισσότερο τον εαυτό μου.»
«Ευχαριστώ για όσα έχω ήδη και για όσα χτίζω.»
Δεν σημαίνει ότι η δεύτερη δεν θα αντιμετωπίσει δυσκολίες.
Σημαίνει όμως ότι ξεκινά από διαφορετική εσωτερική κατάσταση.
Και η εσωτερική μας κατάσταση μπορεί να επηρεάσει το πώς συμπεριφερόμαστε: πόσο εύκολα αναλαμβάνουμε δράση, πόσο επιμένουμε, πώς επικοινωνούμε και πώς αντιμετωπίζουμε μια αποτυχία.
Εδώ η σκέψη συναντά την πράξη.
Το «ευχαριστώ» πριν λάβεις.
Η ευγνωμοσύνη δεν χρειάζεται να αφορά μόνο όσα έχουν ήδη ολοκληρωθεί.
Μπορεί να αφορά τη διαδρομή.
Ευχαριστώ που μπορώ να προσπαθήσω.
Ευχαριστώ για όσα έχω ήδη δημιουργήσει.
Ευχαριστώ για τη γυναίκα που γίνομαι μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Ευχαριστώ για τις δυνατότητες που υπάρχουν μπροστά μου.
Και μπορείς να χρησιμοποιήσεις το «ευχαριστώ» ως μια μικρή καθημερινή πρακτική που σε επαναφέρει στο συναίσθημα που θέλεις να καλλιεργείς.
Όχι για να αρνηθείς την πραγματικότητα.
Αλλά για να αποφασίσεις από ποια εσωτερική κατάσταση θέλεις να δημιουργήσεις την επόμενη πραγματικότητά σου.
Δοκίμασέ το για 5 λεπτά:
Κάθισε κάπου ήσυχα.
Κλείσε τα μάτια.
Διάλεξε ένα πράγμα που θέλεις πραγματικά να δημιουργήσεις.
Δες τον εαυτό σου όχι να το κυνηγά, αλλά να το έχει πετύχει.
Κάνε την εικόνα συγκεκριμένη.
Και μετά άφησε την εικόνα και πήγαινε στο συναίσθημα.
Πώς νιώθω τώρα που έγινε;
Μείνε εκεί για λίγο.
Παρατήρησε την αναπνοή σου.
Το πρόσωπό σου.
Τους ώμους σου.
Το σώμα σου.
Και πες:
«Ευχαριστώ.»
Στη συνέχεια άνοιξε τα μάτια και κάνε κάτι πολύ σημαντικό:
Μία πράξη που συμφωνεί με αυτό το μέλλον.
Ένα email.
Ένα τηλεφώνημα.
Μία απόφαση.
Μία ώρα δημιουργικής δουλειάς.
Ένα «ναι».
Ένα «όχι».
Ένα πρώτο βήμα.
Γιατί το manifestation χωρίς δράση μπορεί εύκολα να μείνει μόνο μια όμορφη σκέψη.
Σκέψου. Νιώσε. Γίνε. Δράσε.
Ίσως λοιπόν δεν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να φτάσεις στον προορισμό για να γνωρίσεις τη γυναίκα που θα είσαι όταν φτάσεις εκεί.
Μπορείς να αρχίσεις να τη γνωρίζεις σήμερα.
Να σκέφτεσαι λίγο περισσότερο όπως εκείνη.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου όπως εκείνη.
Να παίρνεις αποφάσεις όπως εκείνη.
Να νιώθεις ευγνωμοσύνη για όσα ήδη υπάρχουν.
Και να ενεργείς προς όσα ακόμη δημιουργούνται.
Γιατί το πιο δυνατό «ευχαριστώ» ίσως δεν είναι μόνο εκείνο που λες όταν όλα έχουν πραγματοποιηθεί.
Είναι κι εκείνο που λες στη διαδρομή:
«Ευχαριστώ. Το βλέπω. Το νιώθω. Και κάθε μέρα κάνω το επόμενο βήμα προς αυτό.»
Κατερίνα Παπαγεωργίου
Manifest with Katerina
